Mag-log inMarielle's POV Nakatayo ako sa bintana ng kwarto ni Joan, nakatanaw sa madilim na kalsada sa labas. Mahigit dalawang oras na kaming narito, pero hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Akala ko kapag nakalayo kami sa bahay ni Giovanni, kahit papaano ay makakahinga na ako. Pero mali ako. Mas lalo lang akong kinakabahan. Parang may mga matang nakatingin sa amin mula sa dilim—hindi nawawala, hindi lumilihis. Mula sa sala, naririnig ko ang masayang tawa ni Mikayla habang ipinapakita niya kay Joan ang mga drawing niya. Gusto kong samahan sila, pero hindi ko magawa. Bawat kaluskos, bawat dumaraang sasakyan, nagpapatalon sa puso ko. Lumapit si Joan at iniabot sa akin ang isang baso ng mainit na tubig. "Marielle, kanina ka pa diyan. Halika muna, uminom ka. Hindi ka makakatagal kung puro kaba ang iniisip mo." Tinanggap ko ang baso, pero halos mabitiwan ko iyon dahil sa panginginig ng kamay ko. "Salamat, Joan. Pasensya na talaga kung naabala pa namin kayo." Umiling siya. "Hoy, h
Giovanni’s POVNakahawak na ako sa pinto ng sasakyan, handa nang utusan si Luca na bumiyahe papunta sa sinasabing taguan sa kabundukan.Pakiramdam ko, bawat segundo ay parang oras na unti‑unting nauubos.Sigurado akong naroon sina Miranda at Ryan. Sigurado akong doon nila itinago ang lahat ng ebidensya.Pero bago pa ako tuluyang makasakay, biglang umilaw ang cellphone ko.Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.“Masyado kang nagmamadali, Giovanni. Wala sa bundok ang hinahanap mo. Ang pinakamahalaga sa’yo ay nasa ibang lugar… at hinihintay na sila.”Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.Agad kong tinawagan ang numero, pero pagkatapos lang ng isang ring, pinatay na nila ito.Lumapit si Luca, halatang nag‑aalala. “Boss? Anong nangyari? Tuloy pa rin ba tayo?”Hindi ako agad sumagot. Paulit‑ulit kong binasa ang mensahe, pagkatapos ay tiningnan ko ang rutang dapat naming tahakin. Doon unti‑unting nagdugtong ang lahat—kung gaano kadaling lumabas ang impormasyon, kung paanong par
Giovanni’s POVTatlong araw na.Tatlong araw nang walang balita kina Marielle at Mikayla.Bawat oras na lumilipas, parang may dahan‑dahang dumudurog sa dibdib ko. Hindi ako makatulog. Halos wala rin akong maisubo. Ang paulit‑ulit lang na bumabalik sa isip ko ay ang huling tingin ni Marielle — punong‑puno ng sakit at takot — bago siya tuluyang umalis.At hanggang ngayon, hindi pa rin niya sinasagot ang mga tawag ko. Pati sa bahay nina Tita Joan, walang sumasagot.Mariin akong napakuyom ng kamao.“Saan niyo sila dinala?” sigaw ko habang nakatayo sa gitna ng opisina.Natahimik ang buong silid. Walang sinuman ang nangahas na salubungin ang tingin ko.Lumapit si Luca. Halata ang pagod sa mukha niya, at may mga pasa pa siyang hindi pa naghihilom.“Boss, napuntahan na namin lahat ng alam naming safe house, pati mga terminal at pangunahing labasan ng probinsya. Wala talaga silang bakas. Parang… bigla na lang silang naglaho.”Mabagal akong humarap sa kanya.“Hindi basta‑basta nawawala ang tao,
Marielle’s POV Ang lambing ng mga halik niya kanina… pero parang may matalim pa ring tinik na nakabaon sa dibdib ko. Gusto kong maniwala. Gusto kong ibigay ulit ang buong tiwala ko sa kanya. Pero ang dami nang nagsinungaling sa akin — sina Ryan, Roxanne… at kahit si Giovanni, may mga bagay din siyang itinago. Takot na takot na akong magkamali. At higit sa lahat, natatakot ako para kay Mikayla. Pagdating namin sa bahay, dumiretso ako sa kwarto. Tahimik akong nag-impake ng mga gamit namin ng anak ko. Bawat tiklop ko ng damit, parang isa‑isa kong nililigpit ang mga pangarap na nagsimula pa lang naming buuin. Narinig ko ang mga yabag ni Giovanni sa likuran ko. “Marielle… anong ginagawa mo?” paos niyang tanong. Hindi ako lumingon habang isinasara ang bag. “Aalis muna kami ni Mikayla.” Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso ko, pero marahan akong umiwas. “Bakit? Akala ko ba nagkaayos na tayo? Sabi mo, haharapin natin sina Roxanne nang magkasama.” Doon lang ako tumingin sa ka
Giovanni’s POV Buong magdamag akong hindi nakapagpahinga. Alam kong gising din siya — naririnig ko ang bawat paghikbi at paggalaw mula sa kabilang dulo ng kama. Hindi niya ako nilapitan, hindi rin niya ako pinansin nang madaling‑araw. At nang sumikat ang araw, wala na siya sa tabi ko. Nakita ko siya mula sa bintana, nakaupo sa pinakadulong bahagi ng buhangin, nakatitig lang sa dagat. Tahimik siyang parang walang buhay, at ang bawat hampas ng alon ay parang nagdadagdag lang sa bigat na nasa pagitan namin. Bago ako lumabas, sinilip ko muna si Mikayla — masayang naglalaro ng mga laruan sa sala, binabantayan ng isa sa mga tauhan ko. Huminga ako nang malalim bago tumungo sa dalampasigan. Dahan‑dahan akong umupo sa tabi niya — hindi masyadong malapit, pero hindi rin malayo. Hahaplos ng hangin ang buhok namin, at amoy na amoy ko ang alat ng dagat. “Kanina ka pa ba dito?” panimula ko, mahina ang boses. Hindi siya lumingon agad. “Hindi ako makatulog. Ang dami kong iniisip.” “Pwede mo ako
Marielle’s POV Ilang oras na ang lumipas mula noong umalis si Ryan, pero parang nanatili ang bigat ng mga salita niya sa hangin. “May katotohanang sisira sa inyong dalawa.” Paulit‑ulit ‘yan sa isip ko, parang matalim na kutsilyong dahan‑dahang tumutusok sa dibdib ko. Kahit mahigpit akong yakap ni Giovanni, hindi ko maalis ang kaba na may mas malalim pang sikreto na itinatago pa niya. Nasa loob kami ng kwarto, nakaupo sa gilid ng kama habang mahimbing na natutulog si Mikayla sa kabilang panig. Hinawakan ni Giovanni ang mukha ko at pinag‑aralan ang bawat bahagi nito, parang sinusubukang basahin kung ano ang gumugulo sa isip ko. “Still thinking about what he said?” mahinahon niyang tanong. Tumingin ako sa kanya — halo ng pag‑aalala at pagdududa ang makikita sa mga mata ko. “Paano ko maiiwasan? Parang sigurado siya, Giovanni. Parang may hawak siyang bagay na kayang gibain ang lahat ng meron tayo ngayon.” Hinila niya ako palapit hanggang sa dumikit ang buong katawan ko sa kanya. Idina
Marielle’s POVParang huminto ang buong mundo nang suntukin ni Giovanni si Ryan sa harap ko. Napasinghap ako habang napaatras si Ryan dahil sa lakas ng tama. Dumugo agad ang gilid ng labi nito habang nanlalaki ang mga matang nakatingin kay Giovanni.Ngunit mas nakakatakot ang lalaking nasa harapan k
Giovanni’s POVHindi ako sanay magkamali. Sa mundong ginagalawan ko, isang maling desisyon lang ang katumbas ay kamatayan.Kaya simula nang maupo ako bilang pinuno ng Armani Syndicate, tinuruan ko ang sarili kong huwag magpadala sa emosyon. Walang awa. Walang attachment. Walang kahinaan. Pero isang
Marielle’s POVHindi ko alam kung paano ako nakauwi nang gabing iyon. Ang huling naalala ko ay ang mainit na yakap ng estrangherong lalaki, ang mabibigat niyang halik, at ang paraan ng pagtitig niya sa akin na tila ba kaya niyang basahin ang lahat ng sakit na pilit kong itinatago.Ngunit paggising
Basang-basa ng ulan ang buong siyudad nang gabing iyon.Kasabay ng malakas na pagbuhos ng ulan ay ang tahimik na pagguho ng mundo ni Marielle Guzman.Mahigpit niyang hawak ang cellphone habang nanginginig ang kanyang mga kamay. Paulit-ulit niyang tinitigan ang litrato sa screen—si Ryan… nakangiti ha







